Esta mañana, para darle la bienvenida al diccionario latino Grand Gaffiot recién recogido de Correos, estuve leyendo un trocito de la vida de Calígula escrita por Suetonio (es lo que tiene el latín, que te permite pasar más miedo que en una noche con Stephen King.) Y resulta que nada más en el primer párrafo habia un pasaje sobre Germánico que me ha hecho troncharme de la risa, he aquí el trocito en cuestión en negrita:
Consul [Germanicus] deinde iterum creatus ac prius quam honorem iniret ad componendum Orientis statum expulsus, cum Armeniae regem devicisset, Cappadociam in provinciae formam redegisset, annum agens aetatis quartum et tricensimum diuturno morbo Antiochiae obiit, non sine veneni suspicione. Nam praeter livores, qui totus corpore erant, et spumas, quae per os fluebant, cremati quoque cor inter ossa incorruptum repertum est, cuius ea natura existimatur, ut tinctum veneno igne confici nequeat. (Suetonio, Vita Caesarum, Caligula, 1)
Creado cónsul [Germánico] por segunda vez, antes de obtener oficialmente el título fue enviado apresuradamente a restaurar el orden en Oriente, y habiendo vencido al rey de Armenia, tras hacer de nuevo a Capadocia provincia romana, murió de una larga enfermedad a los treinta y cuatro años de edad, no sin sospecha de envenenamiento. Pues además de las manchas de color azul plomizo que tenía por todo el cuerpo y de los espumarajos que le salían por la boca, después de quemarlo encontraron el corazón incorrupto entre sus huesos, pues se piensa que es una característica de este órgano que cuando es teñido por el veneno no pueda ser destruido por el fuego.
1 yo opino de que...:
Difícil vida la de los políticos y altos cargos de esos tiempos.
Saludos
Publicar un comentario en la entrada